A T-shirt for everyone

Wij (het bestuur van Stichting Baan Phak Phing in Nederland) werken inmiddels al een paar jaar samen met HBO opleiding Stenden in Nederland met een vestiging in Thailand. Studenten moeten hun stageopdracht doen en hebben dat onder andere gedaan door samen te werken met Baan Phak Phing. Vooralsnog kon dat alleen in Nederland plaatsvinden vanwege Corona, maar in de toekomst hopen we dat dat ook ter plaatse in Thailand kan. Tijdens het laatste project hebben de studenten een T-shirt ontworpen en verkochten een deel op school en aan hun familie en vrienden. De opbrengst was voor het meisjeshuis. Toen ontstond bij het bestuur het idee om alle meisjes en staf een T-shirt cadeau te geven.

“Een nieuw T-shirt voor ons allemaal?” “Jazeker voor jullie allemaal, voor zowel de meisjes als alle ‘moeders’.” Ik had het voorrecht om de T-shirts namens het bestuur van Stichting Baan Phak Phing uit te delen. Ik had mijn T-shirt aangedaan naar de stafvergadering en velen zagen meteen dat ik een nieuw shirt droeg met het logo van Baan Phak Phing erop. Maar ze zeiden niets tot de vergadering voorbij was. Ze vonden het allemaal een erg mooi shirt. Kwam dat even goed uit, want ik had voor al mijn collega’s een T-shirt bij me om aan hen uit te delen. De meesten trokken het shirt meteen aan en ik zie ze er nu dagelijks op het werk mee rondlopen.
Vervolgens kwamen de meisjes thuis van school. Er waren een paar meisjes die vroegen of ik een nieuw shirt aanhad. Toen ik “ja” zei vroeg ik of ze konden lezen wat erop stond en of ze het een mooi shirt vonden. Ze vonden het allemaal mooi, dus toen ik vroeg of zij er ook ééntje wilden hebben kwam er een eensluidend antwoord: “Ja graag.”

   

Bijzonder bezoek

Elke woensdag hebben wij een vergadering als team van werkers in Baan Phak Phing. Naast het vergaderen over de dagelijkse gang van zaken met en omtrent de meisjes nemen wij ook de tijd om met elkaar te delen over hoe het met een ieder gaat, zowel persoonlijk als op het werk. We ondersteunen elkaar dan waar nodig, moedigen elkaar aan om door te gaan en genieten van de mooie dingen.

Op een woensdag in juni kregen we bezoek, in mijn opinie hoog bezoek. Christine, Heidi en Helmut. Christine kennen jullie waarschijnlijk wel, want zij heeft in 1990 Baan Phak Phing opgezet en tot een paar jaar geleden geleid. MAAR Christine is Baan Phak Phing niet in haar eentje begonnen, dat deed zij samen met Heidi, die toentertijd ook in Thailand woonde. Heidi is een Duitse vrouw en had net als Christine dezelfde visie: “meisjes die in de gedwongen prostitutie terecht zijn gekomen te bevrijden en een kans op een nieuw toekomst te geven”. Christine en Heidi hebben tot februari 1994 samengewerkt, toen is Heidi terug naar Duitsland gegaan. Daar heeft ze haar man Helmut ontmoet en hebben ze samen een gezin gesticht.

Nu na zoveel jaren kwam Heidi samen met haar man dus bij ons op bezoek. Wat was het geweldig om haar kant van het verhaal te horen en om Christine en Heidi samen te zien en in Baan Phak Phing te ontvangen. Voor veel van onze stafleden was het de eerste keer dat ze de geschiedenis van Baan Phak Phing uit eerste hand hoorden. We zijn dankbaar dat zij de tijd hebben genomen om ons als team aan te moedigen om door te gaan in het zorgen voor de meisjes.

 

Fruit, heel veel fruit

Eerder dit jaar vertelden we dat de meisjes aardbeien in een bergdorp mochten plukken. Afgelopen periode was er weer een nieuw seizoen met nieuwe fruitsoorten. Thailand, vooral het noorden, is ontzettend rijke aan fruit en groente en het staat vaak gewoon bij ons in de tuin of langs de weg. Wij hebben onder andere lycheebomen staan, maar de bomen zijn best hoog geworden door de jaren heen, daarom klommen de meisjes bijna dagelijks de boom in om ze te plukken. Vrienden nodigden de meisjes uit om hun mangoboom leeg te plukken. Dat was niet tegen dovemans oren gezegd, want de meisjes wilden wel een leuk uitje. Voor sommige meisjes was het echt te doen om mango’s te plukken, voor anderen was het te doen om een gezellig uitstapje te hebben. De mango’s waren ontzettend groot, de kratten waren dan ook snel vol. Na het plukken was het natuurlijk heerlijk genieten van deze exotische vruchten.

     

Kamperen in eigen tuin

Het is al het derde jaar dat we niet met de meisjes op vakantie kunnen door Corona, maar gelukkig laten wij niet Corona vertellen wat wij wel en niet kunnen doen. De staf heeft ook dit jaar weer gezorgd voor een geweldig kamp op eigen terrein. Dit keer zijn er tenten opgezet om te kamperen op eigen terrein. Ook was het programma in vele opzichten afgestemd op kamperen. Ze hebben eten gemaakt op een kampvuur, kampspelletjes gedaan, kampliedjes gezongen en zelfs buiten gebadderd.

Daarnaast hebben ze ook gevierd dat er vier meiden zijn geslaagd voor hun opleiding. Dit is altijd een heel mooi moment, mede doordat ze in het zonnetje gezet worden, maar ook omdat de meisjes dan de kans krijgen om iets te delen. Voor één meisje was het laatste jaar een moeilijk jaar, maar toch heeft ze het gehaald en ze sprak erover hoe dankbaar ze is dat ze dit gehaald heeft met alle hulp van de docenten, de moeders en haar zussen in huis. Tja dan moet je toch wel even een traantje van dankbaarheid wegpinken.

Iedereen heeft genoten van het kamp, ze waren allemaal moe, maar zeer voldaan, ook de staf. Volgend jaar hopen we een hele speciale vakantie te hebben met alle meisjes, want we willen ze dan meenemen naar het strand. Velen hebben nog nooit de zee gezien en na drie jaar thuis vakantie te hebben gehouden lijkt het ons een geweldig moment om dat te realiseren.

 

Sport en spel

Twee en een halve maand schoolvakantie klinkt fantastisch, maar niet als je niets te doen hebt. Met grote dankbaarheid kan ik jullie vertellen dat de meisjes zich niet hoeven te vervelen, want ze mogen twee ochtenden in de week naar de gymzaal van de jiu-jitsu vereniging om daar sport -en spel activiteiten met elkaar te doen. De coach samen met de meisjes die daar drie keer in de week trainen voor jiu-jitsu begeleiden de spellen en oefeningen. Voor deze meisjes een goede manier om verantwoordelijkheid te leren dragen en te leren doceren in plaats van zelf les te krijgen. Op een heel leuke manier krijgen ze allemaal veel beweging en leren ze ook de beginselen van jiu-jitsu, wat een zelfverdedigingssport is. Er zijn zelfs een paar moeders die meedoen met de meisjes. Het is kostbaar om te zien hoe intens de meisjes genieten van deze tijd. De meisjes die meestal wat meer in hun eigen schulp zitten of soms wat somber kunnen zijn bloeien hier helemaal op. Daarnaast is het voor de staf ook een moment om even de deur uit te zijn met de meisjes en na deze ochtenden zijn de meisjes in de middag een stuk rustiger en gezelliger met elkaar doordat ze moe en voldaan zijn. 😉

Aardbeien plukken

Nadat alle meisjes en de ‘moeders’ allemaal in quarantaine moesten omdat er een paar onder ons Corona hadden gekregen was iedereen enorm blij dat die tijd voorbij was. We konden weer naar buiten, ondanks dat we nog steeds proberen om contact met grote groepen mensen te vermijden. Wat kun je doen als uitje met de meisjes? Het mooie was dat er een aanbod kwam van iemand die we kennen. Deze familie verbouwd aardbeien in het koude seizoen en aangezien het seizoen ten einde loopt wilden zij heel graag onze meisjes en de ‘moeders’ de kans geven om aardbeien te komen plukken. De rit erheen was 2 uur rijden, maar wat was het prachtig. Vervolgens alle blijde gezichtjes van de meisjes die aardbeien mochten plukken. Het was echt de moeite waard.

De moeders hadden gezorgd voor een picknick lunch. We wilden naar een mooie plek om te eten en wilden daarna door om een mooi uitzichtpunt te bekijken. Om naar die picknickplek te komen moesten we off-road een berg op, dit was een uitdaging voor de auto’s en de chauffeurs. Sommigen vonden het geweldig en anderen vonden het eng. We kwamen met een deel van de groep boven en aten onze lunch op waarna we de prachtige wandeling naar de top zijn gaan maken. Vanaf daar keken we zo naar Laos, we stonden met recht op de grens.
Het was een geslaagd dagje uit met iedereen!

Kijk hier voor meer mooie foto’s van dit uitje.

     

Hallo nieuw jaar 2022

Waar we altijd oud en nieuw vieren op 31 december, hebben we dat dit jaar op 1 januari gedaan. Hierdoor konden alle stafleden aanwezig zijn en niet alleen degenen die dienst hadden.

We begonnen met een moment van reflecteren op het afgelopen jaar en dan met name op de positieve punten. Iedereen werd gevraagd om na te denken waar ze dankbaar voor zijn. Daarna werden er matten op de betonplaat uitgespreid om daarop de potten neer te zetten voor de Thaise barbecue. De kolen gingen erin en elk groepje  moest zorgen dat de kolen aan gingen en goed heet zouden worden, waarna de pan erop kon. Het is een pan met een geultje om een bolling heen. In het geultje kun je soep maken en op de bolling bak je vlees of vis.
Tijdens het eten werden er dansjes en liedjes opgevoerd en spelletjes gespeeld. Als toetje kregen we donuts van een oud staflid, zij woont in Denemarken, maar denkt nog regelmatig aan ons, super lief.

We waren bang dat het vieren van oud en nieuw op nieuwjaarsdag de ‘magie’ van oud en nieuw we zou nemen, maar niets was minder waar. Het was een super leuke avond die we als grote gezin samen hebben kunnen vieren.

Wij wensen iedereen een gelukkig en gezond 2022 toe.

 

    

Verjaardagsverrassing!

Zomaar uit het niets ontvingen we een mail via onze website. De mail was afkomstig van PSL United, de internationale fanclub van Park Seo Jun. Maar wie is die Park Seo Jun eigenlijk? Nou, daar kwamen we snel achter door even het internet op te gaan. Hij is namelijk een beroemde Zuid-Koreaanse acteur, bekend om zijn hoofdrollen in verschillende televisieseries. Zijn naam zei ons niet zoveel, maar als je zijn naam noemt in Thailand, dan kent bijna iedereen hem, vooral de jongeren. De meisjes begonnen zelfs te gillen en juichen toen ze zijn naam hoorden, want ze zijn allemaal fan van hem.

Hoe dan ook, de fanclub nam contact met ons op omdat 16 december de verjaardag is van Park Seo Jun, en ze wilden ons de gelegenheid geven dit met alle meisjes te vieren. Ze wilden elk meisje een paar schoenen geven, van het merk Skechers, en ons een feest laten houden om de verjaardag van Park te vieren. Dus eerst moesten we van alle meiden de schoenmaat opnemen en doorgeven, zodat de schoenen besteld konden worden. Op de dag dat de schoenen geleverd werden, hielden we een feestje met versieringen, taart en pizza. We hadden zelfs een banner waarop Park Seo Jun stond afgebeeld met Skechers-schoenen aan. Het feest was fantastisch; de meisjes waren dolgelukkig met hun nieuwe, luxe Skechers en vonden het heerlijk om samen te kletsen over die beroemde acteur.

Wat was dit een geweldig cadeau; de fanclub is fantastisch! Ze hebben met alles geholpen, van het bestellen van de schoenen, de versieringen, het ontwerp van de banner tot het uitzoeken van de pizza’s aan toe. En ze hebben alles betaald. Ik moet zeggen dat ik als persoon die overal middenin stond overweldigd was door alles; door het feit dat ze onze website hadden gevonden, doordat ze de meisjes écht konden helpen door ze een geweldige dag en een mooi cadeau te geven, en doordat ze tot het uiterste gingen om alles te laten slagen. We kunnen onze dankbaarheid niet in woorden uitdrukken. De fanclub heeft echt alle meiden een enorme glimlach op hun gezicht bezorgd.

     

Bezoek

In november kregen we bezoek van twee vrouwen met hun kinderen. Beiden hebben zij als meisje in Baan Phak Phing gewoond. De ene vrouw heeft een dochter van bijna 3 jaar oud. Zij gaat door een moeilijke periode heen met haar man en vroeg om hulp bij de moeders van Baan Phak Phing. Het feit alleen al dat ze teruggrijpt naar haar ‘ouderlijk’ huis is voor ons allemaal een bemoediging, het geeft aan dat ze zich veilig en begrepen voelt bij ons. Ook de psychologe in ons team heeft in de paar dagen dat ze bij ons logeerde vele gesprekken met haar kunnen voeren om haar te helpen. We onderhouden contact met haar en de familie en ze kan altijd bellen en om hulp vragen.

De andere vrouw kwam met haar twee kinderen van bijna 1 en ruim 2 jaar oud, de oudste is een dochter en de jongste is een zoon. Ook al heeft zij maar kort bij ons gewoond, toch is haar ervaring dusdanig goed geweest dat ze weet dat ze altijd welkom is. Het gaat goed met haar en haar gezin, zij verhuizen terug naar Chiang Rai en waren op zoek naar woonruimte. De staf heeft geholpen met zoeken, terwijl haar man al aan het werk was bij zijn nieuwe baas. Wat een cadeautjes dat we zo betrokken mogen blijven bij meisjes die alweer een poos geleden weg zijn gegaan. De Baan Phak Phing familie wordt steeds groter. 😉

      

Yummie een lekker ijsje

In Thailand rijden er ijskarren rond. Het is een motor met zijspan, de zijspan is dan de kar waar het ijs in zit en heeft een soort parasol erboven hangen. Tijdens het rondrijden door de woonwijken laat hij een muziekje horen waardoor je weet dat de ijscoman er is. Nu kan het niet elke dag feest zijn, maar zo af en toe kan natuurlijk wel. Zo ook afgelopen maand, want toen mochten alle meisjes en de moeders een ijsje kopen. Daarna zaten ze lekker met zijn allen buiten op de veranda hun ijs op te eten. Iedereen heeft ervan genoten.
Het leuke is dat deze ijscoman in de buurt woont, hierdoor helpen we een lokaal iemand met zijn inkomsten. Eigenlijk zouden we het dus vaker moeten doen 😊. We hebben zijn telefoonnummer, dus we kunnen een afspraak maken als we weer op een bepaalde dag en een bepaalde tijd een ijsje willen. Heel verleidelijk!